Upozorenje:
Drugi dio nije nikad dobar kao prvi. On samo služi za povezivanje prvog ( http://www.sprdnja.com/teme/kultura/95 ) i trećeg dijela. Poštujući uvriježeno mišljenje da je glupo imati treći odmah nakon prvog, prilažemo TOM 2.
Uvod
Šta je to Crna Gora i kako je ona nastala, pokušali smo razjasniti u prethodnom tomu. Koje su njene granice i kakvi zakoni tamo vladaju?
“Djavoli ga znali!” – rekli bi stari… Da li je baš tako?
Zakoni u Crnoj Gori
Pažljivi čitaoci prvog toma, koji sem koncentracije posjeduju i nešto memorije, sjetiće se da su u Crnoj Gori opšteprihvaćeni Marojevi zakoni.
Marojeva hipoteza kaže:
Brzina svjetlosti NIJE najveća moguća brzina u prirodi.
Premda zvuči paradoksalno, jer je u direktnoj koliziji sa danas opšteprihvaćenim naučnim faktima, Marojeva hipoteza je dokaziva! Sam Maroje demonstrirao je njenu moć u par navrata.
Primjera radi, ranih devedesetih godina prošloga vijeka Maroje je tvrdio da Crna Gora nije u ratu. I premda je na desetine hiljada učesnika eksperimenta VIDJELO crnogorske regrute kako odlaze na bojna polja, a na hiljade njih ČULO pucnje iz svih artiljerijskih orudja, svi su oni ZNALI da CRNA GORA NIJE U RATU.
Kako objasniti ovaj fenomen?
Jednostavno – SVJETLOST koja se prostire od ratnika do posmatrača nije ni približno brza kao INFORMACIJA koju prenosi Marojev talas. Treba li i pominjati da ZVUK tek nema nikakve šanse u ovom nadmetanju. Vi možete SLUŠATI čovjeka kako laže, ali u Marojevom svijetu već ćete znati da on govori istinu (ili u najmanju ruku da vas laže za vaše dobro i zarad viših ciljeva).
Marojevi talasi prenose se sa koljena na koljeno. Premda nose njegovo ime, Maroje ih nije izmislio. Jednako zasluženo mogli bi nositi i imena “bulatori” ili “djukatroni”, recimo. Ali Maroje ih je najvještije koristio.
Nosilac Marojevog talasa je žbir, a jedinica mjere inteziteta je Udbaš. Jedan Udbaš odgovara informaciji koja sadži dvije lijepe laži, tri klevete i jednu intrigu prenesene na daljinu od pet kilometara. U tom smislu, kvalitet bilo kog prostora odredjuje se gustinom žbirosti. Smatra se da je prostor pogodan prostiranje Marojevih talasa ako je njegova gustina žbirosti veća od jednog Udbaša po kvardatnom kilometru. Ove standarde Crna Gora zadovoljavala je i u prethodnih nekoliko ciklusa razvoja (vidi TOM 1 - http://www.sprdnja.com/teme/kultura/95 ), ali je od poslednjeg velikog praska žbirost doživjela pravu ekspanziju. Dans u Crnoj Gori svako selo ima gustinu žbirosti od najmanje 2 Udbaša/km^2.
Interesantno je napomenuti da nisu svi žbiri jednaki. Savremena crnogorska nauka (kako neodokleatska tako i iberserbskaja) poznaje najmanje dvije vrste žbirova – to su tzv. Mi - žbiri i Mo - žbiri.
Pri neposrednom kontaktu žbiri različitog tipa burno interaguju i oslobađaju veliku dreku. Nerijerko međutim, žbir Mo tipa prelazi u žbira Mi tipa, takozvanim tinjavim pražnjenjem (podvije rep, pokrije se ušima, stavi rokovnik pod mišku i obrije brkove). U laboratorijskim uslovima dokazano je da, u slučaju obrnute polarizacije, žbir Mi tipa podjednako lagano prelazi u Mo-žbira (podvije rep, pokrije se ušima, stavi rokovnik pod mišku i pušti brkove).
Za razliku od fotona koji nose svjetlost, žbiri su kontrolabilne korpuskule. U tome je i tajna njihovog uspjeha. Jedan žbir može godinama biti u “stand by” režimu u kom ne samo da ne troši energiju, već je i akumulira (“žbir spavač”). P(r)obudjeni žbir spavač oslobađa žbirost inteziteta 5 do 10 Udbaša i djeluje razorno po okolinu (Sveti Maroje je dobar dio svog naučnog rada poSvetio upravo ovom fenomenu).
Generalno, Marojeva hipoteza daje prilično dobar osnov za naučno rasvjetljavanje tamne strane istorije kratkog vremena. Uz teoriju Mi-Mo dualizma, ona svakako čini osnovu na kojoj počiva ustrojstvo naše vaseljene. Gotovo da bi joj se mogla pripisati i božanska priroda, samo da Bog prethodno nije stvorio pčelu.
to be (or not to be) continued...
